Wachten, wachten...

Het wachten is nu op Bunyips kittens. Verwacht vanaf 2 oktober. En op Groa, die ook dit weekend hierheen komt... Ik verheug me op allebei...

Bunyip is een stuk dikker dan de vorige keer - toen had ze ook alleen Hanta, hopelijk heeft ze er nu meer. Dit worden de eerste F5 kittens in Nederland. Dat betekent dat ze vier generaties met *alleen maar LaPerm* in hun stamboom hebben.


2009.10.03 a


Nothing much is happening. I'm waiting. Waiting for Groa to arrive from Sweden (we'll get her Sunday), and waiting for Bunyip to deliver her kittens (anywhere between October 1 and 6, if my calculations are correct).

Bunyip is bigger than last time, when she only had Hanta. I hope she'll have a few more this time - they'll be our first F5 kittens (meaning, they'll have four full LaPerm-only generations in their pedigree).

(picture will follow...)
0 Comments

Charly & Groa

Gelukkig gaat het met Charly heel goed in haar nieuwe huis. Ik had ook niet anders verwacht, ze vond de mensen die voor haar kwamen gelijk heel aardig - en zeker de kinderen.
Charly is gek op kinderen, dus wat dat betreft zit ze nu prima. Hopelijk blijft het goed gaan, ik gun het haar van harte.

Maar ik mis haar wel...


Het is wel heel dubbel, want aan de andere kant verheug ik me ontzettend op de komst van Groa:

11_10weeks

This is the most recent picture of Groa that I found - I am really looking forward to having her here...


And although I'm happy that Charly found a good home before Groa arrives, I really miss her, too. But she went to a good home, and she's much better of where she is now.
When her new owners came here to look at her, she immediately took to them - especially the children. Charly loves children...

I hope she can stay where she is now for the rest of her life - which should be another 15 years, if all goes well...
0 Comments

Herplaatsen...

Ik heb een enorme hekel aan herplaatsen. Ik doe het alleen als het hier echt niet meer gaat. Als er gevochten wordt en ik de groep niet meer bij elkaar krijg.
Vervelend genoeg is het dus meestal de kat waar ik het meeste mee heb, de kat waarvan ik jarenlang roep dat hij of zij ook na castratie de rest van zijn/haar leven lekker hier mag blijven, die zich uiteindelijk zo ongelukkig voelt dat herplaatsen de enige optie is.

Momenteel heb ik besloten om Charly te herplaatsen. Het was altijd al de planning, maar ik heb het voor me uitgeschoven, omdat ik Charly zo lief vind.
Maar ja, als ze hier los loopt, wordt ze door Troy geplaagd en zit ze de hele dag in de kast. Als ik Troy ergens anders zet, komt ze weer tevoorschijn, maar zodra ze merkt dat de kust veilig is, gaat ze haar frustratie over Troy afreageren door haar eigen dochter Ginny te meppen, of zelfs Hanta.
Ik hou dan ook mijn hart vast voor als ons Zweedse poesje komt voordat Charly onder de pannen is...

Als je haar zo ziet, zou je toch niet zeggen dat ze zo lelijk kan doen, toch? Maar dat komt natuurlijk omdat ze naar mij keek, toen ik de foto maakte - en voor mensen is ze de liefste poes die ik ooit gehad heb.

Als ik zo naar die foto kijk, heb ik gelijk weer de neiging om alle advertenties in te trekken. Toch nog maar een keer proberen... Maar ik doe het niet, ik ben verstandig. (Bah!)

2008.12.07 Charly01

I really hate having to rehome adult cats. But sometimes it just doesn't work out any other way. Charly has never gotten along with Troy, our big pet neuter. He chases her all over the house and she ends up living in a cupboard. Removing Troy (putting him with the boys) doesn't work either, because then Charly will come out of the cupboard but will start to vent her frustration on the younger girls - especially her own daughter Ginny, but sometimes also our youngest, Hanta. And when she growls at Hanta, of course mum Bunyip will smack her... Bunyip is pregnant again, but still sees Hanta as her little baby who needs to be protected from 'big bad' Charly.

Charly is slightly less cranky since she was neutered. I had an 'itchy feeling' about her and ended up having her neutered - good thing, because she had already some inflammation and irregularities that might well have been the start of pyometra. I'm glad I trusted my itch. Happy

When I look at this picture, I find it hard to believe that she's such a monster around the other cats. But then again, when I took this picture, she was looking at me. And she simply adores her humans.
Which brings me back to my first sentence: I hate rehoming my babies... Sad
0 Comments